U heeft er even op moeten wachten, maar hier ben ik weer! Er waren wat problemen gerezen met de site en tegen de enkelen die me vroegen of ik met het stukjes schrijven was gestopt, zei ik, dat ik een sabbatical year heb ingelast. Zoiets kun je doen als je nog vol in het leven staat en dan zullen de lezers je na een jaar nog wel kennen, maar bij mij ligt dat denk ik toch iets anders. Omdat ik niet zo van het Heintje Davids-gejojo houd, vervolg ik mijn werkzaamheden alsof er niets gebeurd is.
Misschien is dit een goed moment om even de balans op te maken. Op de kindervrijmarkt van 2013 van Gieterveen, vroeg Arjan Klaassens mij of ik zo nu en dan weleens een stukkie wilde schrijven voor hun site. Ik wist niet van het bestaan van een Gieterveen-site. Kort daarvoor was ik overgegaan van typemachine naar laptop, omdat 'Het Huus van de Taol' in Beilen, waar ik voor het Drentse Tiedschrift 'Roet' verhalen/ gedichten schreef, mij verzocht de stukken voortaan per e-mail aan te leveren. Ik bleek nog de enige te zijn die het via tante-post liet bezorgen. Ze moesten die ouderwetse vellen van mij namelijk iedere keer overzetten en dat kostte extra tijd (en geld). Arjan kende mij van de stukjes in 'Het Groentje'. Dat was in wezen een sportblad. Maar begin jaren negentig van 'de vorige eeuw' vroeg iemand mij hier eens voor te willen schrijven. Leek me leuk. Ik zei er wel bij dat ik de ballen verstand heb van sport, maar dat was kennelijk geen bezwaar. Dat eerste stukje op de Gieterveen-site van 2013 was getiteld 'Koningskind'. Het betrof een terugblik over hoe ik als jarige feestneus meerdere keren met mijn moeder voor de buis naar het defilé bij Paleis Soestdijk heb gekeken, terwijl de zalvende stem van Dick Passchier elke krentenmik van commentaar begeleidde. Mijn vader was voor dag en dauw op pad om 's morgens de oriënteringsritten te regelen (waarvan wij tussen de middag meestal al te horen kregen wie er had gewonnen - strikt geheim natuurlijk!), 's middags de kinderspelletjes (o.a. vlaggetjes in een stofie prikken en zaklopen) en 's avonds toneel met Crescendo en bal na. Daarna verscheen er iedere maand een stukje van mijn hand. Het zijn er tot op heden 160 geweest en dus toen de klad er een beetje in kwam, overwoog ik te stoppen. 't Was wel mooi geweest. Maar uitgaande van de reacties van lezers en dat zijn er bij facebook zo tussen de 750 en 3000 per stukje, vond ik het jammer om zomaar te stoppen. Je hebt toch een soort van taak, nee geen roeping! U weet wellicht dat je van de pen niet kunt bestaan. Daarvoor kun je het beter hoger opzoeken. Iets met instagram of tiktok of iets met lollige, betweterige filmpjes en dan maar afwachten hoeveel viewers je krijgt. Dat is niet mijn ding. Wat ook bij me opdrong was dat iemand anders zich mogelijk geroepen voelt eens een stukje te willen schrijven. Alles wat je er voor nodig hebt is genoeg zitvlees, een 'tablet' en inspiratie. Dat laatste is de som van schrijfplezier + goed om je heen kijken.
Zou ik mij na het beëindigen van de stukjes voor de Gieterveen-site vervelen? Nee, niet in het minst. Het is een van mijn schrijftaken. Ik heb een eigen blog, een site, te weten: www.veenberichten.nl. Daar zet ik minstens elke week een of meerdere stukken op. Het blogboek van 2025 is getiteld 'Van op site' en van 2026 'Man zonder baard memoirt'. Makkelijk te openen.
Over een dikke week is het overal weer vrijmarkt. Misschien ook wel weer bij ons in het dorp, wie weet. En mocht u zich echt vervelen: denk eens aan De Boekenkast in het dorpshuis. Elke donderdag tussen 13.30 en 15.00 uur zijn we er aanwezig om boeken uit te lenen of in ontvangst te nemen. We zien u graag!! Ik wens u alvast een fijne zomer en veel (lees)plezier.
Hart. groet, Willem.
