Er is mij gevraagd of ik iets kan vertellen over de bevrijding van Gieterveen. Ik weet eerlijk gezegd niet meer zoveel over deze tijd , maar juist in die bevrijdingsweek gebeurde er heel veel. Om te beginnen: mijn vader was stelmaker en zijn bedrijf dat tevens ons woonhuis was bevond zich op de hoek van de Veenakkers en de Broek, aan de kant van de Streek. Het waren hele spannende dagen, want de bevrijding hing in de lucht en de Duitsers waren feller dan ooit. Zo hadden ze bijvoorbeeld elk vervoer over de weg verboden en schoten op alles wat los en vast zat. Het was op maandag 9 april ‘s middags tegen een uur of een. Mijn zus Frouk en ik waren bonen aan het doppen in de keuken. Mijn vader wilde al vroeg poten, het prachtige weer liet dat wel toe. Plotseling hoorden we een hels kabaal van vliegtuigen op ons af komen. Op slag zagen we dat Everts met zijn paard en wagen komende vanuit de Streek vlak voor ons huis liep en daar schoten die vliegtuigen op. Ze werden niet geraakt.  Frouk en ik renden ogenblikkelijk door de gang naar de werkplaats van vader om te zien of Roel en Martha daar ook waren. Roel was pas 8 en Martha 5. Kort erop beschoten die vliegtuigen de hele voorkant van ons huis en de werkplaats. Hierbij kreeg Frouk een kogel dwars door haar buikwand. Ze viel zwaar gewond neer. Hevige consternatie natuurlijk.

Nu woonde schuin tegenover ons meester Grakist en die zijn vrouw was verpleegster geweest en zij heeft zo goed en zo kwaad als het ging direct een noodverband aangelegd. Intussen had mijn vader al contact gezocht met onze huisarts die in Gieten woonde, maar die durfde vanwege het gevaar niet te komen. We wisten dat Gezienus Schuiling in het verzet zat en die heeft  contakt opgenomen met dokter Van Lenning die op Bareveld woonde en die is meteen op de fiets gekomen. Hij stelde vast dat Frouk zo snel mogelijk naar het ziekenhuis moest. Ze had inmiddels al veel bloed verloren en moest zo spoedig mogelijk geopereerd worden. Op een veewagen met houten wielen en op een brancard is ze vervoerd naar Vlieghuis in Gieten en vandaar is ze met een Rode Kruis-auto naar Assen gebracht. Op het moment dat ze bij het ziekenhuis aankwamen bleek er geen stroom te zijn, maar ze is toch zo gauw als het kon geopereerd. Mijn vader en moeder waren achter de Rode Kruis-auto aangefietst. In Assen was de situatie echter ook erg onveilig. Er werd nog behoorlijk geschoten en omdat heen en weer reizen onbedoenlijk was, verbleven ze bij familie van bakker Kramer die tegenover ons woonde. Gezien de ernst van de verwonding van Frouk moest dat wel. Mijn moeder kwam vrijdags als eerste weer op de fiets terug. Ik was die dag jarig. Ik werd 17. Het voelde vreemd aan jarig te zijn op de dag van de bevrijding. Het was een prachtige, zonovergoten dag. Er stond al heel veel in bloei en toen de legervoertuigen ‘s middags over de Broek reden waren de mensen zo blij dat ze handenvol bloemen plukten en op de trucs en de tanks van de bevrijders gooiden. En de soldaten… zij gooiden chocolade naar ons! Het was een kakofonie van gezang en gejuich. Extra plezierig was het dat er bij Lambert en Geertina Ketelaar een kindje was geboren. Er is die dag heel wat afgefeest, maar daar kan ik mij niets meer van herinneren. Mijn vader is pas zondagsmorgens teruggekomen. Hij bezat een fiets met luchtbanden, maar in Rolde trof hij een groepje Duitsers en die namen zijn fiets in beslag en gaven hem er een oude met surrogaatbanden voor terug. Hiermee is hij veilig in Gieterveen teruggekeerd.

Met Frouk is het gelukkig weer helemaal goed gekomen. Ze is in 2013 overleden op de leeftijd van 89 jaar.

 

Wel, dit is mijn herinnering aan de bevrijdingsdagen in Gieterveen. Maar het zou nog ruim drie weken duren voor Nederland echt bevrijd was.

Opgetekend door Willem Haandrikman, 13 april 2015 te Gieterveen.

 

Reageer via Facebook:

Klik op één van de onderstaande knoppen om dit bericht te delen: