OP STRUUN

Het zal je gebeuren. Je kuiert over de Broek en turft onderwijl hoeveel lantarenpalen hier ’s avonds de boel verlichten, als er een duo opduikt die gangs is met hetzelfde. Een man en een vrouw, beiden op de herfstkleurige leeftijd. Toen ze me zagen, doken ze weg achter een oranje kliko. ‘Wat bent u aan het doen?’, zei ik toen ik ze genaderd was. ‘We zijn voor een prijsvraag de lantarenpalen aan het tellen’, zei de vrouw die me sterk aan Imca Marina deed denken. ‘Oohh’, zei ik en deed alsof mijn neus bloedde. De man droeg een button met ‘Wandelclub “Oudje houd je fit”. Ik kende de mensen niet en vroeg waar ze vandaan kwamen. ‘Van Finsterwolde’, zei de man. Ik liet dit even indalen. ‘En op hoeveel palen bent u gekomen’, vroeg ik. Dat was nog niet duidelijk, want ze hadden nog niet alles geteld en ze wisten ook niet tot hoever de Broek liep. ‘We doen eerst de even kant en dan de oneven’, zei de vrouw. ‘Je kunt ook de getallen die op de palen staan noteren, dan bent u er ook’, zei ik. ‘Da’s een goed idee, Meindert’, zei de vrouw tegen de man. Meindert noteerde meteen het nummer van de paal waar wij het dichtste bij stonden. ‘C 6 4 2’, hoorde ik hem zeggen. Ik wist toevallig dat die lamp al jaren kapot is en als men de vraag goed las, zou die dus niet mee mogen tellen. Maar dat zei ik natuurlijk niet, want ik had ook belang bij de hoofdprijs. We liepen verder; zij rechts, ik links van de straat. Bij het kleine kerkje aangekomen, zag ik ze driftig zoeken naar het nummer van de aldaar aanwezige lantarenpaal. Ze gingen er zelfs voor door de knieën. ‘Finsterwolde’ gonsde het als een mantra door mijn hoofd en sloeg Herenweg-Noord in. Wat men zoal niet doet als dieverdoatsie of als plezierige bezigheid om de vele daluren te vullen!